Ons doel: het bespreekbaar maken van de doodswens en een menswaardig sterven bij ondraaglijk geestelijk lijden als psychiatrisch patiënt. Wij willen de aandacht vragen van psychiaters en andere hulpverleners voor de problematiek van het zelfgewilde levenseinde. En de mogelijkheid van hulp bij zelfdoding voor psychiatrische patiënten met een doodswens realiseren. Deze doodswens moet serieus worden genomen en mag niet worden gebagateliseerd. Hulpverleners moeten over een dergelijk verzoek met patiënten in gesprek gaan: waarom is deze wens er en wat ligt er aan ten grondslag? Ommezwaai in denken Psychiaters hebben de morele plicht om eerlijk te zijn over de prognose van chronisch psychiatrische patiënten en moeten erkennen dat ook zij soms machteloos zijn. Als niets meer helpt, zouden zij dit openlijk moeten bespreken met hun patiënt en zijn dierbaren. In de praktijk is dit niet altijd even eenvoudig: de psychiater is erop gericht te behandelen, niet om te helpen het leven te beëindigen. Dit vraagt om een ommezwaai in denken en handelen. Het is belangrijk dat psychiaters hun angst overwinnen en het gesprek over de doodswens met zowel de patiënt als zijn dierbaren aangaan. Dit haalt patiënten uit hun eenzame gevecht. Het geeft hen het gevoel gehoord te worden en dat hun wens serieus genomen wordt. Met de vraag "mag ik dood en wil je mij daarbij helpen " heeft de psychiatrie nog grote moeite. Euthanasie moet niet alleen mogelijk zijn bij lichamelijk, maar ook bij geestelijk lijden. Volgens oud minister Els Borst mag euthanasie volgens de wet: geestelijk kun je immers ook ondraaglijk lijden. Nergens in de euthanasiewet wordt geestelijk lijden uitgesloten.“Het moet kunnen en het kan ook” zegt zij in de documentaire “Mag ik dood” zie weblogdossiers Er vragen per jaar gemiddeld 350 mensen in de psychiatrie om euthanasie. Slechts 2 tot 5 keer wordt dat toegepast, de rest moet het zelf maar oplossen door zich voor een trein te gooien, een zak over hun hoofd te binden, zich op te hangen, van een flat springen etc. En dan wij, de nabestaanden. We hebben vaak al jaren in angst doorgebracht met de gedachte hoe, wanneer? Als het dan gebeurd is, zitten wij met de gevolgen die een vaak gruwelijke zelfmoord met zich meebrengt, terwijl we al een gevoel van tekortschieten hebben. Bovendien houden we het eeuwige gevoel van waarom zo eenzaam, zo zonder dat iemand zijn of haar hand vasthield? Wanneer de wens van de patiënt zeer weloverwogen, met medeweten van zijn dierbaren geuit wordt en hij of zij erin volhardt, moet dit in volgende gesprekken met hem en alle betrokkenen kunnen leiden tot hulp in de vorm van euthanasie. Daarbij moet er uiteraard voldaan zijn aan alle onderstaande criteria. Criteria: Het lijden is ondraaglijk en uitzichtloos . Alles om dit te verzachten is geprobeerd.De lengte van het lijden: er moet een historie zijn, er is geen sprake van een momentopname. De historie van de patiënt en de gesprekken rondom euthanasie moeten goed gedocumenteerd zijn en inzichtelijk voor onafhankelijke derden. Er moet grondig onderzocht zijn, welke gedachten aan deze wens ten grondslag liggen De doodswens moet door de patiënt autonoom, bij zinnen en in het volle van zijn verstandelijke vermogens genomen zijn. De wens voor euthanasie is herhaaldelijk geuit en met betrokkenen besproken.
Stichting Euthanasie in de Psychiatrie ( ANBI) K.v.k. 17284117
|